Yaya gerili telin çıkardığı sesten ilk olarak ortaya çıkan enstrüman “lir” dir. Arpın, Yunan ve Romalıların yaygın olarak kullandığı lirden esinlenilerek yapıldığı tahmin edilir. Galler’de ve İrlanda’da eski çağlardan beri kullanıldığı bilinir. İrlanda’nın yerel müziğine eşlik eden Kelt arpı olarak bilinen küçük bir arp yaygın olarak kullanılıyordu.

      Arp 14. yy.’da ince ve uzun gotik biçimini alır. Rönesans döneminde Ortaçağ’daki genel biçimini korumuş ama tel sayısı 24′ten 43′e çıkmıştır. Solo ve eşlik çalgısı olan arp 16. yy.’ın sonlarında orkestraya girmiştir. Arp, günümüzdeki 47 telli ve çift pedallı biçimini alana kadar pek çok biçimden geçmiştir. Yunan ve Roma’da yaygın olarak kullanılmış bir enstrümandır.

      Dik konumda yere oturan bir alet olan arp, herhangi bir alet kullanmadan, parmaklarla çeşitli uzunluktaki tellerin çekilmesi ve bırakılmasıyla sesler elde edilerek çalınır. Günümüzde kullanılan arp 47 telden oluşur ve 7 tane de pedalı vardır. Üçü sol ayak için, dört tanesi de sağ ayak içindir. Pedallar bemol ve diyezleri çalınabilmek için kullanılır.

   Arp enstrümanı , hem ezgi hem de armoni çalabilen ender enstrümanlardandır. Orkestralarda solo ve eşlik görevindedir. Arp, seslerinin karşılığı olan yedi pedalın tutturulduğu oluk haznesi, çınlama kasası, sütun ve konsoldan üretilmektedir. Arp çalan kişi çaldığı sırada sürekli enstrümanı akort etmek zorundadır. Ayrıca çalan kişinin kolları uzun olması gereklidir. Parmaklarının güçlü ve duruşunun dik olması gerekmektedir.

     Arp genel olarak orkestralarda çok yaygın kullanılan bir enstrüman değildir. Genelde solo olarak çalınır. Düşük sesi nedeniyle büyük orkestralarda pek rastlanmaz. Genelde oda müziği orkestralarında yaygın kullanılır. Ayrıca solo olarak da dinlenmektedir. Dünyaca ünlü besteciler Claude Debussy ve Maurice Ravel ’in arp için besteleri meşhurdur.

 Sayfayı Yazdır

 Arkadaşına Tavsiye Et