Bizans döneminde müzik daha çok tek sesli ve makamsal olarak icra edilir. İmparator Justinien döneminde (527) müzikli ayinler geleneksel bir törene dönüşmüştür. Kilise müziği olarak gelişmesini sürdüren Bizans müziği dini törenlerde başroldedir. Enstrüman olarak org en önemli alettir. Kiliselerde büyük orglar müziğe ilahi ve yüksek bir hava vermektedir. Dini müzikte istenilen de budur. Zamanla dini müziğe çalgı olarak nefesli ve vurmalı aletler de eklenir.

 
    Bu dönemde halk arasında da müzik yapılmaktadır. Çeşitli şenliklerde ve kutlamalarda müzik vardı. Ama Bizans müziği esas olarak dini müzikti.
Papa Gregorius 6.yy’da ilahilerin tümünü bir yerde toplayarak ve halk temalarından arındırarak dini müzik geleneğinin temellerini atar.

    Bu dini müzik kutsallığı öne çıkaran, insanlara hayatı ve ölümü düşündüren ve en önemlisi insanda ilahi ve büyüklük hissi uyandıran bir müzik türü doğar. Amaç insanlara Tanrısal gücü hissettirerek, korku ve gücü göstermektir.  Hıristiyanlığın kabülü ile dini müzik de bu yönde gelişmiştir. Kiliselerde törenlerde müzik ve dini metin bir arada kullanılır. Amaç insanlara dini anlatmak, nasıl davranmaları gerektiğini söz ve müzikle empoze etmektir.
   Zamanla müzik sözün önem kazandığı bir hale gelir. Korolar devreye girmiştir. Koral müzik önem kazanmaya başlar.